Selenophile 18 #มูนมาร์ค (cut)
Selenophile 18 (cut)
“อื้มมมม—”
ริมฝีปากหยักทาบทับลงมาก่อนที่แฮชานจะเตรียมใจ ราวกับร่างกายไร้เรี่ยวแรงในทันทีที่เรียวลิ้นของอีกคนลุกล้ำเข้ามา พี่มาร์คปล่อยมือข้างนั้นก่อนจะเลื่อนมาประครองเอวบางเอาไว้เมื่อยามที่คนน้องแทบจะยืนไม่ได้ด้วยขาของตัวเอง
แฮชานเผลอกำชุดคลุมอาบน้ำของคนพี่จนเผยให้เห็นหน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแบบคนสุขภาพดี เลือกที่จะหลับตาลงเมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายต่อหัวใจขนาดนี้
“อื้อ” มาร์คลีราวกับมัวเมา เสพติดกับรสจูบของเด็กน้อยที่ไม่ประสีประสาและพยายามจะโต้ตอบแต่ก็เป็นศูนย์ ไล่ต้อนจนแฮชานทำได้เพียงครางอื้ออึงอยู่ในลำคอ มืออีกข้างจิกไหล่ของเขาเอาไว้แน่นเพราะกลัวจะละลายล้มลงไปกองที่พื้น
ปึก!
ถูกดันไปจนเอวกระแทกกับขอบโต๊ะเขียนหนังสือ ทว่ามีแขนแกร่งโอบล้อมเป็นเกราะกันเอาไว้ ริมฝีปากยังคงเชื่อมติดกัน และหากมันเป็นเกมหนึ่ง มาร์คลีก็เป็นฝ่ายนำไปสู่เส้นชัยอย่างไม่ต้องสงสัย
“อื้อ!” แฮชานทุบอกทักท้วงเมื่อรู้สึกว่าลมหายใจไม่เพียงพอ ทว่ามาร์คลีกลับไม่ปล่อยสักวินาทีให้สูญเปล่า เขาเพียงแต่เอียงใบหน้าปรับองศาให้คนน้องแต่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อปล่อยให้โต๊ะเขียนหนังสือรองรับน้ำหนักทั้งหมด มือทั้งสองข้างจึงวางพอจะถูกส่งไปสัมผัสความนุ่มนิ่มที่โหยหามานาน “อื้มมม—อื้อ! พี่มาร์ค”
แฮชานกลั้นใจรวบรวมแรงทั้งหมดดันอกพี่มาร์คออก กอบโกยลมหายใจเข้าปอดทั้งที่ยังประสานสายตากันอยู่อย่างนั้น—ให้ตายเถอะ หัวใจหนู หัวใจหนูเหมือนจะหลุดออกมาจากอก
“เสร็จยัง” หายใจเสร็จหรือยัง
“สะ เสร็จอะไรเล่า!” คนน้องแก้มแดงจัด จู่ๆก็มาถามอะไรแบบนั้น “อ๊ะ” สะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆมือหนาทั้งสองข้างก็เลื่อนเข้าใต้เสื้อฮู้ดแล้วลูบไล้บีบนวดไปทั่วเอว “พิ พี่มา—”
“ต่อนะ” พูดจริงทำจริง
“อื้ออออ!”
เป็นจูบที่เนิ่นนานและร้อนแรงกว่าครั้งแรก แฮชานรู้สึกอยากจะกรีดร้องซ้ำๆเวลามือหนาซุกซนเลื่อนขึ้นผ่านยอดอกของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หะ อื้ม พี่มาร์ค”
มาร์คลีต้องจำใจผละออกจากจูบแสนหวาน ไม่อย่างนั้นกิจกรรมในค่ำคืนนี้อาจทำยาวนานจนน้องทนไม่ไหว จมูกโด่งไล้วนสูดกลิ่นหอมที่ซอกคอเนียน ทั้งๆที่มันเป็นกลิ่นสบู่ของเขาเอง แต่ทำไมตอนที่อยู่บนตัวแฮชานถึงได้หอมกว่าทุกครั้ง—พี่จะคลั่งตายอยู่แล้ว
อยากจะทำมากกว่านี้แต่ติดที่ว่าเสื้อฮู้ตแสนเกะกะนี่แหละ มือหนาพยายามช่วยส่งเสื้อตัวโคร่งออกทางหัว ทว่าดูอยากลำบากจนอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้
“ทีหลังเลือกตัวที่มันถอดง่ายๆได้มั้ย” กระซิบข้างหูแผ่วเบา จนแฮชานอยากจะเอาหน้ามุดดิน—ฮื่อ ก็ใครมันจะไปรู้ว่า
“อะ” แฮชานเผลอร้องออกมายามถูกยกตัวไปทิ้งตัวนอนบนเตียง ดะ เดี๋ยวสิ พี่มาร์คก็ดูไม่ได้แรงเยอะขนาดนั้นนะ คนพี่ทิ้งช่วงให้นอนมึนอยู่สักพักด้วยการเดินไปปิดไฟ แล้วเอื้อมสุดแขนเพื่อแตะเปิดไฟโคมหัวเตียง—แง้ เริ่มกลัวแล้วอ่ะ ใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะยามที่คนพี่โถมตัวเข้ามาคร่อมอยู่ด้านบน คราวนี้การถอดเสื้อเป็นไปได้ง่ายกว่าเดิม และทันทีที่ความเย็นวาบเข้าปะทะผิวเนียน แฮชานรีบผลิกตัวม้วนกับผ้าห่มทันที
“หนู พี่ไม่เล่น” มาร์คลีเสียงเข้ม นี่ตัวแสบคิดจะทำอะไรอีก เครื่องเขาร้อนจนไม่รู้จะร้อนยังไงแล้ว
“หนู หนู พี่มาร์ค!” เจ้าของชื่อยกยิ้มพอใจ ในเมื่ออยากอยู่ใต้ผ้าห่มนัก เขาก็ยินดีที่จะเข้าไปอยู่ในนั้นด้วยเหมือนกัน คราวนี้ยิ่งม้วนตัวมากเท่าไรก็ยิ่งแนบแน่นกันมาเท่านั้น “อื้ม”
ขบเบาๆใต้ไหปลาร้า ยิ่งต่ำลงมาก็ยิ่งทวีความรุนแรงและความเข้มของรอยสีกุหลาบมากขึ้นไปอีก แฮชานตัวหอม หอมไปหมดทุกส่วนเลย
มาร์คลีไม่ปล่อยให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ เลื่อนมือเกี่ยวเอากางเกงนอนออกจากเรียวขาสวย เหวี่ยงมันออกจากผ้าห่มไปตกอยู่ปากประตูห้องนอนอย่างไม่ใส่ใจ ตามไปด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาและชั้นในตัวสุดท้ายของน้อง
“พี่มาร์ค เดี๋ยว!” แฮชานหลับตา ร้องห้าม “ขอ ฮึก ขอเวลานอก” หอบหายใจ หันหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะหันมาสบตา “หนูขอถามหนึ่งคำถาม”
“อย่าเกิน” เพราะไม่ไหวแล้ว
“พี่มาร์ครู้สึกอะไรกับหนูบ้างหรือเปล่า” มาร์คลีนิ่งไปครู่หนึ่ง—ยังจะคิดอะไรอีกวะ มีคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้ว
“รู้สึก” มากๆเลยล่ะ
“อื้ม” แฮชานพยักหน้า หลับตายอมรับทุกสัมผัสที่พี่มาร์คจะมอบให้ในค่ำคืนนี้อย่างเต็มใจ
“อื้ม อ๊ะ—พี่มาร์ค”
“อื้อ! แฮชาน!”
#มูนมาร์ค
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น