Heliophilia 20 #ซันชาน (CUT)
Heliophilia (chapter 20)
มันเป็นความตั้งใจ ไม่ใช่อารมณ์วาบหวามชั่ววูบ…แฮชานอยากแสดงให้มาร์คลีเห็นว่าเขายอมให้ทุกอย่างกับรักครั้งนี้และจะภักดีกับมันตลอดไป
“อื้อ…”
ถ้อยคำไม่เป็นภาษาถูกเปล่งออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งรอยสีกุหลาบมากมายบนตัวสีน้ำผึ้ง บ่งบอกว่ามาร์คลีคนนี้ต้องการที่จะครอบครองคนน้องเพียงคนเดียว ปากหยักไล่เรียงตั้งแต่ไหปลาร้าจรดเนินอกนุ่ม กดจมูกสูดกลิ่นหอมก่อนครอบครองส่วนอ่อนไหวด้านบนเอาไว้ เรียกเสียงหวีดครางของคนที่ไม่เคยออกมาได้ทันทีที่ความชื้นเข้าจู่โจม
“มะ อ้ะ มาร์ค…ฮื่อ”
มาร์คลีจะอดใจไหวได้อย่างไร เขาถอนตัวหยัดขึ้นถอดเสื้อน่ารำคาญของตัวเองไปให้พ้นทางก่อนจะสานต่อสิ่งที่ทำอยู่ มือเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นกำหมอนจนยับยู่ยี่ในขณะที่อีกข้างจิกไหล่คนพี่เอาไว้แน่น หลับตาเชิดปากจนมาร์คลีอดที่จะเงยหน้ามองภาพศิลปะอย่างเสียไม่ได้ สำหรับเขา…แฮชานเป็นงานศิลปะชิ้นเอกของพระเจ้า
มือหนาเลื่อนต่ำเกี่ยวกางเกงนอนบางออกพร้อมชั้นในสีสะอาด หัวสมองตีวุ่นอยู่กับสิ่งที่ควรทำกับสิ่งที่อยากทำ แต่แล้วเหมือนร่างกายจะไม่ฟังเขา จนถึงตอนนี้เขาหยุดไม่ได้แล้ว…
“อึก…อ๊ะ”
แฮชานสะดุ้งเผลอถดตัวทันทีที่บางอย่างเข้ามาใน ทิ้งหัวตัวเองลงบนหมอนก่อนหันข้างเมื่อความเจ็บแสบเข้าจู่โจม มาร์คลีเข้าใจดี ขยับเชื่องช้าและเพิ่มจำนวนนิ้วโดยที่อีกคนไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ
“อื้อ อะ ฮ่ะ…ฮ่ะ” คนตัวเล็กหอบหายใจถี่เหมือนหัวใจสั่นรัวคล้ายจะระเบิดออกมาจากอก ปัดป่ายมือเล็กคว้าคอของคนพี่มากดจูบเมื่อความรู้สึกแปลกใหม่เข้าจู่โจมจนแทบคลั่งในวินาทีต่อมา
“มะ มาร์ค อื้อ…!”
ตีเหล็กต้องตีตอนที่ร้อน มาร์คลีถอนสิ่งจำลองออกมาก่อนจะมอบของจริงให้อีกคน รู้ว่าในตอนแรกอาจสร้างความเจ็บปวดให้อีกคน เขาจึงอยู่ไม่ห่าง มอบจูบแผ่วเบาให้ลืมช่วงล่างที่เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง มือข้างที่ว่างช่วยเกลี่ยปรอยผมชื้นของอีกคนให้พ้นจากใบหน้าน่ารัก กดจูบที่เม็ดเหงื่อเล็กบนใบหน้าแฮชาน
“พี่ขยับ … ได้หรือยังคะ”
แฮชานหลับตามาตั้งแต่เริ่ม ค่อยลืมตามองใบหน้าหล่อเหลาของมาร์คลี เจ้าของตากลมเปื้อนน้ำเพราะความเจ็บค่อยๆพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ
เด็กดี…
“อื้อ…”
ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันจนมาร์คลีต้องคอยจูบไม่งั้นอาจได้แผล มือเล็กสองข้างจิกไหล่ระบายความจุกและความเจ็บที่ช่วงท้อง
“อะ … อ๊ะ”
และเหมือนร่างกายจะค่อยๆปรับตัวและช่วยเหลือให้การขยับลื่นไหลขึ้น แฮชานไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร เหมือนมาร์คลีพาเขาไปแตะสวรรค์และฉุดเขาลงนรกสลับไปทุกห้วงวินาที
ในขณะที่มาร์คลีเองก็ไม่ต่าง เหงื่อกาฬผุดขึ้นกรอบใบหน้าและตามเรือนร่างสมส่วน เขาก้มมองคนใต้ร่างขณะขยับอย่างอ่อนโยน สบตากันทุกช่วงขณะ ประสานมือเอาไว้ข้างหมอน และก่อนที่ทุกอย่างจะจบ
“อื้อ…มาร์ค!”
แฮชานเหมือนกำลังจะสิ้นสติ หวีดชื่อคนพี่ลั่น ความรู้สึกคล้ายตกจากหน้าผา และในนาทีต่อมาค้นพบว่าตัวเองถูกรองรับไว้ด้วยก้อนเมฆอุ่นนุ่ม ทว่าความจริง ดียิ่งกว่านั้น…เพราะมันเป็นอ้อมกอดของมาร์คลีที่โอบล้อมตัวแฮชานไว้ นุ่มกว่าเมฆก้อนไหนๆ และอบอุ่นใจจนฝันดี
#ซันชาน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น