Queen H (nc) #ควีนเอช
Queen H (nc) #ควีนเอช #Markhyuck
*กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน เด็กที่อายุต่ำกว่าสิบห้าปีและผู้ที่มีอารมณ์อ่อนไหวไม่ควรเสพ*Fem.Haechan นะคะ ไม่ได้มีเจตนาเหยียดเพศหรือคิดว่าชXชไม่ดีแต่อย่างใด เพียงแค่คาแรคเตอร์ในทีเซอร์น้องล่าสุดเป็นควีนในสายตาผู้เขียนเฉยๆค่ะเจตนาร้ายต่อตัวศิลปินก็ไม่มีนะคะ ถ้าคิดว่าเนื้อหาไม่เหมาะสมสามารถติชมหรือแนะนำได้ผ่านทางทวิต @lamoonindigo ค่ะด้วยรักและปรารถนาดีจากละมูดดี้
“อื้ม…ค่อยๆค่ะเด็กดี” บ้าไปแล้ว มาร์คลีรู้สึกปั่นป่วนเวียนหัวไปหมด มือไม้ปัดป่ายไปทั่วผิวเนียนละเอียด พลิกตัวกลับไปควบคุมได้ไม่ทันไรก็ถูกแขนเรียวรั้งให้พลิกตัวกลับไปเป็นคนใต้อาณัติอีกครั้ง ใครปล้ำใครกันแน่เนี่ย มาร์คลีหายใจหอบมองร่างเล็กที่ทาบทับอยู่บนตัวของเขา แฮชานยกหลังมือข้างหนึ่งขึ้นเช็ดน้ำสีใสที่มุมปากแดงเจ่อหลังจากการบดขยี้ที่ยาวนาน
“ทึ่งไปเลยล่ะสิ”
มาร์คหลุดขำ รู้อยู่หรอกว่าอีกคนพยายามให้ตัวเองดูโปร…แต่ก็พอสมราคาคุยอยู่หรอกนะ ควีนเอชเริ่มต้นอย่างสมเกียรติจริงๆ
มือหนาลูบเรียวขาเล็กสีน้ำผึ้งสองข้างช้าๆ ตั้งท่าจะลุกขึ้นป้อนจูบร้อนๆให้แฮชานอีกทว่าถูกมือเล็กกดหน้าอกเอาไว้ให้นอนราบตามเดิม
“ชู่ว…ไม่ต้องรีบ”
นิ้วชี้ทาบทับกลีบปากสวยเป็นสัญญาณทางกาย มาร์คลีครางฮือในลำคอตอนที่บั้นท้ายอิ่มเริ่มขยับขึ้นลงช้าๆ คล้ายจะชักชวนมือหนามาบีบเน้นเค้นย้ำให้หายซุกซน
ตาคมล่องลอยราวกับคนมึนเมาในสารบางอย่าง จ้องมองคนตัวเล็กด้านบนที่ค่อยๆยกชายเสื้อยืดสีขาวขึ้นเรื่อยๆ จากหน้าท้องแบนเรียบไปจนถึงก้อนเนื้อที่แทบจะล้นทะลักออกมาจากบราเซียสีดำ มันคับจริงๆด้วยสินะ มาร์คลีกลืนน้ำลายตอนที่เสื้อยืดตัวนั้นถูกปลดออกทางหัวของแฮชานก่อนที่มันจะถูกปาลงบนหน้าของเขา
“หน้านายหื่นชะมัด”
ยอมรับครับคุณ…มาร์คลียกยิ้มพอใจพลางพลิกตัวคร่อมร่างเล็กที่ลุกจากกลางตัวของเขาก่อนจะล้มนอนบนหมอนอีกใบ ส่งสายตาชักชวนยั่วยวนให้เสือร้ายในตัวมาร์คลีลุกขึ้นมาจัดการตัวเองสักที
“หื่นได้มากกว่านี้อีก” เขาเอ่ยเสียงกระเส่า ปลดเสื้อนอนของตัวเองก่อนจะโถมกายฝังจมูกลงบนลำคอเล็ก ตักตวงราวกับอดยากปากแห้งมาตลอดชีวิต
“อื้ม…” คนตัวเล็กเชิดหน้าเผยอปากครางฮึ่มในลำคอ จิกนิ้วลงบนมัดกล้ามที่ไม่มากไม่น้อยแต่ดูดีจนต้องเผลอซี๊ดปากตอนได้เห็นครั้งแรก “อะ ลงมาหน่อย” เพราะมาร์คลีเริ่มขบเม้มสร้างรอยไปทั่ว ไม่อยากมานั่งตอบคำถามว่ารอยอะไรบนคอหรอกนะ
คนตัวสูงกว่าว่าง่ายผิดนิสัย พ่อหนุ่มฮอตที่ไม่สนว่าเหยื่อบนเตียงจะเป็นยังไง ตอนนี้กลับเชื่อฟังคนใต้ร่างราวกับสิงโตเชื่องๆ คลอเคลียต่ำลงมาเรื่อยๆก่อนจะฝังจมูกลงบนรอยต่อระหว่างเนินเขาสองลูก
“อื้มม..”
“หอมจัง” ช้อนตามองคนตัวเล็กที่มองลงมาพอดี “แม่ครับ…” ส่งสายตาออดอ้อน
“ไอ้บ้า!” แฮชานทุบไหล่เข้าให้ เบือนหน้าหนีพลางขบกัดริมฝีปากตอนที่มือหนาค่อยๆสอดเข้ามาในบราก่อนจะเลื่อนมันขึ้นช้าๆทั้งที่ยังไม่ได้ปลดตระขอ “อื้มมม…”
มาร์คลีเหลือบมองคนตัวเล็กที่ครางอื้ออึงไม่เป็นประสาทันทีที่ปากร้อนของเขาสัมผัสจุดเหนือสุด มือเล็กกำหมอนจนมันยับยู่ ส่ายหน้าไปมาเมื่อมาร์คลีเริ่มมูมมามมากขึ้นเรื่อยๆ
แฮชานกัดปากจนเจ็บไปหมด กรีดร้องในใจซ้ำๆเพราะไม่อยากให้อีกคนมองว่าอ่อนหัด ไอ้บ้า ไอ้ลูกทรพี ฉันไม่มีลูกอย่างนาย!! มาร์คลีร้ายกาจที่สุด ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว
คนตัวสูงยกยิ้มมุมปากตามฉบับหนุ่มฮอตตัวร้ายยามถอนใบหน้าออกไปเพื่อชื่นชมผลงานของตัวเอง ชอบที่สุด…เวลาทำให้ใครหอบหายใจจนตัวสั่นแบบนี้ ยิ่งเป็นแฮชาน เขายิ่งปรารถนาจะได้เห็นที่สุด
“มากไปแล้วนะ!” ควีนเอ่ยเสียงสั่น หอบหายใจแต่ไม่ยอมแพ้หรอก! มือเล็กเอื้อมหยิบเสื้อนอนที่ถอดโยนไปข้างๆขึ้นมาปิดหน้าอกของตัวเอง ใช้มือข้างที่ว่างเท้ากับเตียงแล้วค่อยๆหยัดตัวลุกนั่ง “โทรศัพท์นายอยู่ไหน” แบมือไปตรงหน้ามาร์คลีที่ยังใช้สายตาแทะโลมไม่เลิก
“อะไร? จะถ่ายคลิปเหรอ?” ปกติมาร์คลีไม่ชอบหรอก แต่กับแฮชาน..ถ่ายเก็บไว้ดูก็ไม่เลว
“บ้านนายสิ! เอามา!” คนตัวสูงกว่าถอนหายใจยิ้มๆ เอื้อมหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหัวเตียงก่อนจะโยนไว้บนผ้าห่ม ถือจังหวะนี้เปิดลิ้นชักหยิบกล่องถุงยางออกมาวางไว้ใกล้มือ “รหัส!”
“0802”
“โง่! แค่วันเกิดเนี่ยนะ”
มาร์คลีทิ้งหัวลงบนหมอนอีกใบ ทอดสายตามองเจ้าปากงุ้ยๆที่หาเรื่องบ่นเขาไปเรื่อย…ไม่รีบหรอก เพราะยังไงคืนนี้ก็ไปถึงปลายทางอยู่แล้วล่ะ
“ไม่มีเพลงเลยเหรอเนี่ย?” เดี๋ยว นี่แฮชานกำลังหาอะไรจากโทรศัพท์เขาน่ะ “เปิดสามจีหน่อยนะ” เฮ้… “อืม…I feel it coming อยู่ไหนนะ” ขมวดคิ้วตั้งใจเลื่อนหาเพลง
“ต้องมีเพลงประกอบด้วยเหรอ?” อยากจะขำ แฮชานเป็นคนที่แปลกจริงๆ
อีกคนไม่ตอบ กดเปิดเพลงและรอจนอินโทรขึ้น มาร์คลีมองใบหน้าน่ารักอย่างหลงใหล บ้าไปแล้วแน่ๆ น่ารักขนาดนี้ได้ยังไงนะ
“มาได้แล้ว”
“แปป ตั้งให้มันเล่นซ้ำก่อนสิ”
“มาเถอะน่า” มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข ล้วงนั่นนี่จนคนตัวเล็กกว่าต้องยอมแพ้ “เริ่มกันได้หรือยังคะ”
แฮชานนั่งคร่อมเขาไว้อีกครั้ง ทว่ายังคงยกเสื้อปิดหน้าอกเอาไว้ มาร์คลีอยากจะสัมผัสเรียวขาเนียนแต่ครั้งนี้กลับต้องประหลาดใจ
“นายอยู่เฉยๆ” ควีนบัญชา “ยกมือขึ้นเหนือหัว” มาร์คลีกลอกตาแต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี พยายามสอดส่องไปใต้ผ้าห่มที่บั้นท้ายน่ารักกำลังยกขึ้นทำอะไรบางอย่าง
“ทำอะไรเนี่ย”
“หุบปาก!”
“สักทีเถอะน่า” เขาถอนหายใจ อารมณ์ความต้องการพุ่งสูงมากจนทนไม่ไหว ขัดคำสั่งด้วยการดึงเสื้อที่ปิดหน้าอกนั่นออกโดยไม่ให้แฮชานรู้ตัว ทว่า.. “ฮะ?”
มาร์คลีตาโต มือข้างเดิมเกี่ยวชิ้นผ้าที่คนตัวเล็กดึงออกมาจากใต้ผ้าห่มแล้วโยนไปข้างหมอน เชี่ย…เกงใน เขามองหน้าแฮชานอึ้งๆ ก่อนจะอึ้งมากกว่าเดิมเมื่อบราสีดำถูกเจ้าของปลดออกก่อนจะเหวี่ยงทิ้งไปสักแห่งบนเตียง ทว่ายังใช้เสื้อปิดบังส่วนนั้นไว้คล้ายจงใจจะเหลือเอาไว้ยั่วให้มาร์คลีหงุดหงิดเล่นๆ
“ไปเรียนมาจากไหนเนี่ย” เขาหรี่ตาถาม
ไหลเนียนยกขึ้นทำท่าไม่ยี่หระ เห็นแบบนั้นแล้วมันน่านัก…
ปวดหนึบไปหมด เขาต้องการ ต้องการใกล้ชิดคนตัวเล็กมากกว่านี้ มากกว่าจูบ มากกว่าการสัมผัสJust a simple touch
And it can set you free
We don’t have to rush
When you’re alone with me
“แฮชาน…อื้ม แฮชาน” ครางเรียกชื่อคนบนตัวที่คลอเคลียจมูกอยู่บนอก กลีบปากอุ่นชื้นแตะสัมผัสไปทั่ว ขบเม้มสร้างตราประทับว่าคนคนนี้เป็นทาสของควีนเอช ของแฮชานแค่คนเดียวเท่านั้น “ที่รัก…” มาร์คลีประครองเอวเล็กไว้ไม่ให้ขยับมากกว่านี้ เขาไม่อยากเป็นพวกอ่อนหัดที่เสร็จตั้งแต่ยังไม่ใส่หรอกนะ
นี่เป็นมากกว่าเกมรักบนเตียงแบบที่มาร์คลีเคยพบเจอ ระหว่างเขากับแฮชาน…เหมือนสงครามที่ต่างฝ่ายต่างแย่งชิงตำแหน่งผู้คุมเกม หากมีคนหนึ่งนำไป อีกคนจะไล่ตามไล่ต้อนมาติดๆ ผลัดกันแซงผลัดกันครางทั้งๆที่เกมจริงยังไม่เริ่มเสียด้วยซ้ำ
“ตัวแสบ” มาร์คลีเอ่ยเสียงกระเส่าทันทีที่พลิกตัวกลับมาอยู่ด้านบนได้อีกครั้ง เขาจะไม่ยอมเสียหน้าหรอกนะ ฝากรอยไว้บนหน้าท้องแบนราบก่อนจะเลื่อนต่ำเรื่อยๆ ทว่าถูกแฮชานจิกหัวเอาไว้ก่อนจะพลิกตัวกลับไปอยู่ด้านบนอีกครั้ง
“ฮะ…นายตามมาก็พอ”
มาร์คลีไม่ยอม คราวนี้เขาทุ่มคนตัวเล็กลงบนเตียงอย่างแรง ไอ้บ้า!! แฮชานนิ่วหน้าเพราะจุกจนไปไม่เป็น คนตัวสูงกว่าใช้โอกาสที่ควีนตัวแสบกำลังประสบปัญหาตรึงข้อมือเล็กเอาไว้กับเตียง
“นี่! ขี้โก ฮื้อ” หลุดครางออกมาเมื่อมาร์คลีกลายร่างเป็นเสือเต็มตัว ทั้งขบกัด สร้างรอย ดูดดุนจนเนื้อตัวแทบจะหลุดติดปากออกไปอยู่แล้ว “ไอ้ อึก…” คำสบถไม่น่ารักจุกอยู่ที่คอเมื่อนิ้วเรียวของมาร์คลีรุกล้ำเข้าไปในพื้นที่บริสุทธิ์
“เด็กดี” โน้มใบหน้ามากระซิบข้างหูหลังจากเริ่มขยับนิ้วมือ ปลุกเร้าอารมณ์ให้คนตัวเล็กกลายเป็นแมวเชื่องๆเลิกแผลงฤทธิ์เสียที “อย่างนั้น” เหมือนไม่ใช่ร่างกายของตัวเองอีกต่อไป แฮชานเชิดหน้ากลั้นเสียงคราง ปล่อยร่างกายให้เป็นของมาร์คลี จะจับตรงนั้น สัมผัสตรงนี้ แยกขาออกหรือสวนอะไรเข้ามาในร่างกายบ้างก็สุดแล้วแต่ความต้องการของเขา
“อ๊ะ…ม มาร์ ค อื้อ” ควีนตัวน้อยหอบหายใจราวกับวิ่งรอบสนามมาไม่ต่ำกว่าร้อยรอบ ตากลมเลื่อนลอยมองเรียวนิ้วของมาร์คลีที่ถูกถอนออกมาจากร่างกาย รู้สึกเหมือนลอยได้เลย “อืม” เรียวลิ้นร้อนถูกใช้งานอีกครั้ง มาร์คลีใช้มือสองข้างจับเอวคอดไว้ให้มั่น เลื่อนหมอนลงมารองสะโพกเป็นสัญญาณให้รู้ว่าเกมจริงกำลังจะเริ่ม
“แฮชาน”
“..ฮ หือ”
สองตาประสานหวานเชื่อม ความต้องการพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆจนไม่มีใครฉุดรั้งได้อีกแล้ว…มือเล็กยกขึ้นประครองใบหน้าหล่อของมาร์คลีเอาไว้ ยิ่งในเวลาที่เหงื่อเกราะพราวบนกรอบหน้า
ฮอตเกินไปแล้ว
เริ่มเข้าใจว่าทำไมพวกผู้หญิงถึงได้กรี๊ดหมอนี่นัก รู้มั้ย…ไม่มีตรงไหนที่ไม่ดูดีเลย จมูกโด่ง ปากสวย ดวงตาที่เป็นได้ทุกอย่าง ทั้งคนควบคุมหรือแม้แต่ลูกหมาขี้อ้อนตัวน้อย ถ้าตัดเรื่องอคติที่มีก่อนหน้าออกไป มาร์คลีนี่แหละใช่ทุกอย่าง เหมือนหลุดออกมาจากความคิด
“เรากำลังจะคลั่งเพราะเธอ”
ยิ่งคำพูดคำจา น้ำเสียงนุ่มนั่น ทุกอย่างที่เป็นมาร์คลี แฮชานหลงใหลไปหมด ไม่สนว่าอีกใจจะก่นด่าตัวเองว่าเป็นคนใจง่าย เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าถูกใจจนปล่อยไปไม่ได้จริงๆ
มาร์คลีมองใบหน้าน่ารักไม่วางตา เขาอยากจะกลืนกินแฮชานไปทั้งตัวจริงๆ คืนนี้มันวิเศษเกินกว่าจะเป็น One night stand ไม่…แฮชานวิเศษเกินกว่าจะปล่อยให้เดินจากไปในตอนเช้า
“อื้มมม…”
คนตัวเล็กปิดตาแน่นกัดปากระบายความเจ็บตรงหว่างขา มาร์คลีประครองใบหน้าเล็กก่อนจะกดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากเหมือนต้องการจะบอกให้ผ่อนคลาย ทั้งๆที่เขาเองก็แทบจะทนไม่ไหว อดทนกัดฟันกดแช่อยู่อย่างนั้นจนกว่าคนตัวเล็กจะปรับตัวได้
สองคนระบายยิ้มออกมาเมื่อเพลงดำเนินมาถึงท่อนนี้ราวกับจงใจ มอบสัมผัสที่ริมฝีปากให้กันและกันอีกครั้งก่อนที่เกมจะดำเนินต่อYou’ve been scared of love and what it did to you
You don’t have to run, I know what you’ve been through
Just a simple touch and it can set you free
We don’t have to rush when you’re alone with me
“อะ อื้อ…”
คนตัวสูงกว่าเม้มริมฝีปากแน่นยามขยับตัวถอยออกมาจนสุดแล้วกดลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงครางหวานหูทำเอาเขาเหงื่อแตกพลั่กไปหมด ประสานฝ่ามือให้เป็นที่ระบายของแฮชาน
“อ๊ะ อ๊ะ มาร์ค”
เรียวขาถูกยกขึ้นเกี่ยวเอวสอบเอาไว้ตอนที่จังหวะของการขยับร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“อ๊า…มาร์ค มาร์ค”
ปากเล็กพร่ำเรียกชื่อของอีกคนไม่หยุด จ้องมองคนด้านบนที่ครางฮึมฮำในลำคอเหมือนสัตว์ร้ายที่พึงพอใจกับเหยื่อตรงหน้าเหลือเกิน เขาชอบชื่อตัวเอง…เวลาแฮชานครางออกมา
“อะ อ๊ะ” เหมือนจะขาดใจตายให้ได้ แฮชานสะบัดหน้าไปมาบนหมอนนิ่ม ยิ่งตอนที่ไม่มือหนาให้จิกระบายความหวาบหวิวลงไปเพราะมาร์คลีเปลี่ยนไปจับเอวเล็กเอาไว้ก่อนจะขยับรุนแรงจนตัวสั่นไปหมด “อ๊ะ อื้อ ฮ มาร์ค!”
มือเล็กปัดป่ายคว้าไหล่กว้างเอาไว้ข้างหนึ่งก่อนจะจิกเล็บลงไปไม่สนว่ามาร์คลีจะเจ็บ เพราะตอนนี้อีกคนก็มอบความทรมานให้แสนสาหัสไม่ต่าง ได้โปรด จะไม่ไหวอยู่แล้ว แฮชานต้องการไปจากตรงนี้
“อืม … ชอบมั้ย”
“อ๊า…” ครางเป็นคำตอบเมื่อมาร์คลีดึงดันจะเข้ามาจนสุดอีกครั้งและอีกครั้ง
คนตัวเล็กแก้มแดงจัดเพราะเลือดลมในร่างกายสูบฉีดจนขีดสุด แต่ถึงจะเสียวแค่ไหนก็ไม่อยากแสดงออกให้อีกคนได้ใจหรอก หันหลบสายตาดุจเสือร้ายของหมอนั่นก่อนจะพบว่าบนเตียงมีกล่องถุงยางวางอยู่ ทว่า…
“อึก อ๊ะ มาร์ อ๊ะ มาร์ค…”
“หืม..อืม Bae”
“หยุด อื้อ หยุดก่อน”
“ซี๊ด ไม่ได้หรอกค่ะ ฮึ่มมม” ซี๊ดปากหลับตาพริ้มไม่รับฟังเสียงใส
ไอ้บ้า! แฮชานเอื้อมสุดแขนเทกระจาดกล่องนั้นลงบนเตียงอย่างยากลำบากเพราะแรงกระแทกที่ส่งมาไม่ได้หยุด มือเล็กคว้าเอาซองสีเงินได้เพียงหนึ่งซองส่วนที่เหลือถูกปัดตกเตียงไปหมด
“มาร์ค! อ๊า อ๊ะ” ทว่ายังไม่ทันจะส่งให้คนที่ควบคุมร่างกาย… “อ๊ะ เบา! เบา! จุก อึ๋ อื๊อ” ได้แต่กัดฟันหลับตารอรับความต้องการของคนด้านบนที่ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนนัก ถึงอย่างนั้นก็ยังกำซองถุงยางเอาไว้แน่น หวังหาโอกาสที่มาร์คลีผ่อนแรงแล้วจะส่งให้หมอนี่เอาไปใส่ป้องกันแม้เกมจะดำเนินมาถึงกลางทางแล้วก็เถอะ
“God damn!” มาร์คลีไล่มองทั่วเรือนร่างของแฮชานด้วยสายตาของคนกระหาย โดนปั่นหัวให้หลงจนหัวปักหัวปำยามที่คนตัวเล็กเป็นเหมือนลูกแมวเชื่องๆ เคลื่อนไหวไปตามการควบคุมของเขา ผิวสวย ใบหน้าน่ารัก จ้องมองซ้ำแล้วซ้ำเล่ายิ่งชวนให้ความต้องการของเขามากขึ้น มากขึ้นเข้าไปอีก “I need it every night” ราวกับโดนมนต์สะกด เขาต้องมนต์ควีนเอชแล้วจริงๆ
“please..” แฮชานหมดแรงจะครางแล้ว ฮึดครั้งสุดท้ายก่อนจะผลักจนจุดเชื่อมต่อระหว่างเราสะบั้น
“What’s wro—” ก่อนที่คนถูกผลักจะพูดจบ ซองสีเงินถูกปาใส่หน้าจนมาร์คลีเกือบหงาย “Sorry, oh baby I’m sorry” แฮชานชักสีหน้าก่อนจะล้มตัวลงนอนเหมือนจะบอกให้อีกคนรีบไปจัดการเรื่องที่ลืม “Just a minute!” รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็วเพราะกลัวจะทำให้คนตัวเล็กหงุดหงิดไปมากกว่านี้
สัมผัสเย็นๆที่ข้อเท้าไม่ได้ทำให้แฮชานตกใจเลยสักนิด ไม่มีผีพรายหรือใครที่ไหน แต่เป็นไอ้สิงโตบ้าที่ปีนขึ้นมาบนเตียงได้ก็พรมจูบตั้งแต่ข้อเท้าจนผิวเนียนด้านในขาเรียว
“อื้ม…” เก่งกาจจนบางทีก็น่าโมโห “อื้อ อ๊า” แฮชานถูกจุดไฟอีกครั้งเมื่อลิ้นร้อนทำหน้าที่เล้าโลมอยู่ตรงหว่างขา มาร์คลีคนบ้ากำลังทำตัวเป็นผีผ้าห่มมุดหัวอยู่ในนั้น
เสียงน่าอายทำเอาคนตัวเล็กทนฟังไม่ได้ คว้าหยิบหมอนขึ้นมาปิดหน้าจนกว่าจะสุดทาง
มาร์คลีเลื่อนตัวขึ้นมารับอากาศหายใจด้านนอกผ้าห่มผืนหนาที่คลุมตัวทั้งสอง มือหนาดึงหมอนออกจากใบหน้าน่ารักของแฮชาน ดวงตากลมใสฉ่ำน้ำแดงกล่ำเพราะคลื่นความเสียวที่อยากกลั้นแทบตายแต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้
“You’re fucking delicious”
มาร์คลียิ้มอ่อนโยนก่อนจะจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากเล็ก มือใต้ผ้าห่มทำหน้าที่แยกขาเรียวออกช้าๆก่อนจะขยับตัวเข้าแทรกตรงกลางอย่างเป็นธรรมชาติโดยที่อีกคนไม่ทันรู้ตัว
“อื้ออออ…”
แฮชานกำผ้าห่มแน่น แม้จะรู้สึกดีกว่าครั้งแรกแต่ก็หนักอึ้งอยู่ดี คล้ายๆกับการใส่อาหารไว้จนเต็มปาก จุกไปหมด แม้จะขยับเคี้ยวยังยากลำบาก
“It’s okay” มาร์คลีพูดซ้ำๆ ย้ำให้แฮชานมั่นใจว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้และเขาจะอยู่ตรงนี้ เราอยู่ด้วยกันจนสุดทาง
“อ๊า อ๊า มาร์ค อ๊ะ!!!”I feel it coming, I feel it coming, babe
I feel it coming, I feel it coming, babe
I feel it coming, I feel it coming, babe
I feel it coming, I feel it coming, babe
I feel it coming, I feel it coming, babe
I feel it coming, I feel it coming, babe
I feel it coming, I feel it coming, babe
I feel it coming, I feel it coming, babe
ให้ตายเถอะ บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้วจริงๆ พรุ่งนี้ต้องลุกกลับบ้านไม่ไหวแน่ๆ ไอ้บ้ามาร์คลี!
มาร์คลีหอบแฮ่ก แต่ถึงอย่างนั้นความต้องการก็พลักดันให้เขาทำเกินขีดจำกัดของตัวเอง แฮชานฮอตเป็นบ้า! เขาจะตายอยู่แล้ว “ที่รัก…ช่วยหน่อย”
คนตัวเล็กหัวไวจนมาร์คลีอดชื่นชมไม่ได้ ขอให้ทำอะไรก็ทำให้ แถมยังทำได้ดีจนตกใจว่าครั้งแรกทำได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ อย่างเช่นตอนนี้…พลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนก่อนจะกดสะโพกลงมาแนบชิด
“อ๊า…” ไม่ร้องสิแปลก มาร์คลีสวนสะโพกช่วยเหลือมือใหม่ที่กล้าได้กล้าเสียจนไม่ประมาณตัวเอง “อ๊ะ อ๊ะ ไม่ไ ไหว ไม่ไหว” สองมือเล็กเท้าอยู่บนลอนกล้ามของมาร์คลี หลับตาปี๊ส่ายหน้ารัวๆจนผมสั้นชื้นเหงื่อสะบัดไปมา “อื้อ ไม่ อึก อิ๋..”
มาร์คลีขยับพลิกตัวกลับขึ้นไปนำอีกครั้งเมื่อคาดการณ์ดูแล้วกลัวคนตัวเล็กจะร้องไห้เสียก่อน เขาไม่อยากให้ครั้งแรกของแฮชานมีน้ำตาหรอกนะ…ถึงแม้ว่าจะน่ารังแกขนาดนี้ก็เถอะ
เอวสอบเริ่มขยับเชื่องช้าก่อนจะเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆตามคลื่นอารมณ์ที่ทะยานสูงขึ้นหลังจากพยายามประวิงเวลาอยู่นาน เขาอยากจะอยู่ตรงนี้กับแฮชานให้นานที่สุด ทว่าร่างกายกำลังเรียกร้องการปลดปล่อยเต็มที
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังทั่วห้องนอน แฮชานปรือตามองคนด้านบนก่อนจะส่งหลังมือไปเช็ดเหงื่อให้…ทั้งสองประสานสายตาในช่วงเวลาสำคัญ มากกว่าความผูกพันทางกาย ทว่านับตั้งแต่นี้ เราต่างรู้ดีว่าไม่อาจหลีกหนีความรู้สึกพิเศษนี้ได้อีกแล้ว
“I feel it cuming” มาร์คลีบอกเสียงกระเส่า
แฮชานพยักหน้า เม้มปากกลั้นเสียงครางทว่าไม่เป็นผลเมื่อคนตัวสูงกว่าโน้มใบหน้าลงมาเปิดปากด้วยปากก่อนจะกระซิบแผ่วเบา
“Call me your King,Queen H”
“อื้อ อ๊ะ อ๊ะ…มาร์ค อ๊ะ yes! Yes!” หลับหูหลับตาพูดเมื่อแรงกระแทกเน้นย้ำจนไม่รู้ภาษาแล้ว “อื้อ….”
“แฮชาน…” มาร์คลีกดเสียงต่ำคำราม นิ่วหน้าใส่เต็มแรงจนขนลุกไปทั้งตัว “อืมมมม”
ปลดปล่อยทุกความต้องการออกมาในวินาทีเดียวกัน เป็นอิสระจากร่างกาย…ทว่าเกี่ยวโยงกันไว้ด้วยหัวใจ
มาร์คลีถอยออกไปยืนปลายเตียง จัดการกับเครื่องป้องกันก่อนจะหยิบบ็อกเซอร์ที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่ ทุกการกระทำยังไม่ละจากเจ้าของใบหน้าหวานที่ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนถึงคอ ไม่มีคำพูดใดๆ เสียงหอบสลับชัดเจนอยู่ในอากาศเป็นคำตอบว่าเราเหนื่อยล้าจากกิจกรรมอย่างว่าแค่ไหน แฮชานยังคงพยายามทำเก่ง เชิดหน้าชูคอทั้งๆที่บางจังหวะยังคงกระตุกเกร็งน้อยๆ เอื้อมคว้าเสื้อยืดกับบรามาถือไว้ ตั้งใจจะขยับลงจากเตียงทว่าความเจ็บจี๊ดเสียดเข้ามาตรงท้องน้อย กัดฟันข่มความเจ็บแล้วถอยกลับไปนั่งไม่ให้มีพิรุธ แสร้งทำเป็นฉันเปลี่ยนใจละ อยากใส่เสื้อผ้าบนเตียง อะไรทำนองนั้น
“มานี่ ใส่ให้” มาร์คลีขึ้นมาบนเตียง คว้าเอาของที่อยู่ในมือเล็กไปถือก่อนจะกางๆสะบัดๆ โยนบราทิ้งลงข้างเตียงแล้วเลือกแค่เสื้อยืดเท่านั้น
“ย่า! ไปเก็บมาเลยนะ!” คนตัวเล็กชี้หน้า “เดี๋ยวนี้” มาร์คลียักไหล่ทำหน้าไม่สน ล้วงกลับเอาด้านตะเข็บเสื้อไปไว้ด้านในก่อนจะสวมมันให้ตัวแสบที่ดิ้นแว้ดๆไม่ดูสังขาร
“ไม่ต้องใส่หรอก”
“บ้าเหรอ!”
“นอนๆ ไม่ง่วงหรือไง” แฮชานอยากจะดิ้นแต่ขาเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ โดนฉุดแขนให้นอนแถมยังโดนดึงไปกอดอีก
“ไอ้คนฉวยโอกาส”
“ฉวยโอกาสกอดอ่านะ?” มาร์คลีขำ เขาได้มากกว่ากอดมาแล้วเนี่ยนะ
“ไม่ต้องมาหัวเร—” โดนปิดปากด้วยการกดหัวกับอก มาร์คลีขยับตัวนอนในท่าที่สบาย เอื้อมมือไปด้านหลังแฮชานก่อนจะตบก้นปุๆราวกับกล่อมเด็กน้อยก็ไม่ปราณ “ไม่ใช่เด็กนะ”
“รู้” นมใหญ่ขนาดนั้น
“ถอยไปเลย ถอย” ดันตัวออกแต่ไม่เป็นผล
“บอกก่อนสิ”
“บอกอะไร?” ไอ้หมอนี่ได้คืบจะเอาศอก
“บอกว่าเราเป็นคิงของควีนเอช”
“ลิเก—อื้อ” โดนจูบอีกแล้ว!!!! “บอก บอกแล้ว!” ผละออกก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
“เร็วๆเลย” มาร์คลีเฝ้ามองเจ้าของปากงุ้ยๆที่บ่นงึมงำไม่พอใจที่โดนบังคับ รู้อยู่หรอกว่าง่วงแต่ก็ยังดื้อจนวินาทีสุดท้าย “ว่าไง”
“นายเป็น”
“เป็น?” เลิกคิ้วยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เหนื่อยขนาดนี้คงไม่มีฤทธิ์แล้วล่ะ มาม๊ะ พูดน่ารักๆให้ชื่นใจหน่อยเร็—
“เป็นทาสฉันไง!!!!! อุว่ะฮ่าๆๆๆๆๆ —ย่า!!! ปล่อยนะไอ้บ้ามาร์ค!!”
มีในเด็กดีอีกนิดหน่อยค่ะติดแท็กได้ที่ #ควีนเอชอาจได้เจอกันอีกเร็วๆนี้
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น